Rough times in India

Er is net zoiets ondenkbaars gebeurd. Ik, nationale sporthater No. 1 heb me zojuist ingeschreven bij een sportschool. Maar meteen voor de komende drie maanden. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen? Zie het volgende;
* Maandag – Home delivery van Litle Italy,
* Dinsdag – snack tijdens het shoppen voor ”homestuff”,
* Woensdag – Bowlen (No comments please…) met cocktails,
* Donderdag – Heerlijk uit eten,
* Vrijdag – Pasta koken bij vrienden thuis,
* Zaterdag – …. (geen idee, het was vast ongezond) daarna heerlijk op stap met de nodige verfrissingen,
* Zondag – Uitgebreide champagnebrunch in de zon bij het zwembad.

Verder elke middag een heerlijke Indiase lunch, vers bereid, veg en low fat. Dat weer wel. Op kantoor.

Dus maandag: Sporschool en watermeloen! Sorry maar al die lieve mensen die zich zo ontzettend veel zorgen maakten over hoeveel en wat ik hier te eten zou krijgen? Ik kom niets tekort!

Verder nog even over de feestjes. Zoals ik al eerder geschreven heb (denk ik..) sluiten de clubs hier om 23:30. Uiterlijk. Dus iedereen is de hele avond druk op zoek naar de beste afterparty. Wij waren heel erg gezellig diezelfde middag al per sms uitgenodigd op de party van ‘Cricketeer Shree Santh’. Later op de avond vroeg mijn nieuwe Duitse vriend of ik me realiseerde hoeveel Indiers op datzelfde moment jaloers op ons waren? ….. Nee dus, geen flauw idee. Omdat het gezllig is en we eigenlijk niet om 2 uur ‘s nachts mogen feesten, drinken en dansen? Nee! Ik moest weten dat we op een privé party van een speler uit het nationale team waren! Wow, ok dan. Zie het begin van deze post, ik als nationale sporthater, bleef een beetje blanco bij deze informatie. Hoe dan ook, wilde het jullie niet onthouden.

De rest van het weekend hebben we heerlijk brunchend aan de rand van een zwembad doorgebracht. Gewoon lekker op een bank, in het zwembad en aan de champagne. Jongens, wat is India zwaar :) De foto’s zal ik jullie dan maar ook besparen..

Vanmiddag kwam dan toch weer even het ‘Indiagevoel’ om de hoek. Samen met een collega ben ik op pad geweest om een fabriek hier in de stad te bezoeken. Op pad betekende in dit geval achterop een motor, in het heerlijke verkeer en zonder voetensteun. Nee ik heb morgen geen spierpijn van het sporten maar van mezelf semi-panisch aan die motor vastklemmen! Op de terugweg ging het langzaam maar zeker beter. Ik wen er nog wel eens aan. Waarschijnlijk.

De fabrieken die ik tot nu toe heb bezocht zagen er allemaal heel erg netjes uit. Zelfs die ene hele kleine waar de helft van het pand nog in aanbouw was. Het enige nadeel was dat de stroom, en dus de ventilatoren, uitvielen op het moment dat we op een iets te heet kantoortje zaten. Ik ben erg benieuwd waar ik morgen terecht ga komen. Als alles goed gaat, het is en blijft india er kan een hoop gebeuren binnen nu en 6 uur morgenvroeg, wordt ik morgen opgehaald om samen met twee collega’s (en de chauffeur, jeej!) naar Tirupur, Salem en Erode te gaan. Hier gaan we een aantal kwaliteitscontroles uitvoeren en op zoek naar nieuwe stoffenleveranciers. Bij deze beloof ik jullie een blog over de rit en de accommodatie van morgenavond ;)

......... :)

Advertisements

One thought on “Rough times in India

  1. Nou normaal krijg je op je blog’s meteen reacties maar nu naar een dag nog niets!!! Ik denk dat iedereen van verbazing nog even bij moet komen, wat denk jij Nik

    xx-uit Gennep

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s